Barierą dla wielu substancji jest bardzo niska bioprzyswajalność.
Przy bezpośrednim wstrzyknięciu do krwiobiegu, biodostępność określa się jako 100%.
Podana doustnie, biodostępność jest niższa.trafia do żołądka dochodzi do rozpuszczenia, a niektóre substancje aktywne są wchłaniane do krwiobiegu. Dalej są transportowane do jelita cienkiego, gdzie wchłanianie zostaje zakończone.
Niższa biodostępność może wynikać ze słabego wchłaniania w żołądku i jelitach
Biodostępność wielu preparatów można poprawić stosując ultradźwięki.
Zioła i rośliny zamykają swoje najcenniejsze składniki wewnątrz twardych, celulozowych pancerzy, których ludzki układ pokarmowy nie potrafi w pełni strawić. Miniaturowe eksplozje wytwarzane ultradźwiękami rozbiją twarde ściany powłok a składniki aktywne natychmiastowo i w całości trafiają do roztworu.
Czy ekstrakty roślinne zawierające tylko substancję czynną, są biodostępne?
Tak i nie, bo nawet jeśli są rozpuszczalne w wodzie czasami wymagają dodatkowej obróbki aby chronić i udostępnić organizmowi we właściwej części układu pokarmowego.
Niezbędne jest zastosowanie transporterów które dostarczają substancję do celu z pominięciem kwasów żołądkowych. Przykładem są liposomy czyli mikroskopijne cząsteczki tworzone z pomocą ultradźwięków z użyciem lipidów.
Liposomy zbudowane z mikroskopijnej cząsteczki substancji aktywnej otoczonej podwójną warstwą lipidów (tłuszczów). Tłuszczowa otoczka chroni przed agresywnym środowiskiem układu pokarmowego. Chronione przed zniszczenie mogą wnikać w głąb organizmu . Liposomy są tłuszczami, więc wchłaniają się całą powierzchnią jelit poprzez dyfuzję.
Liposomy dzięki właściwościom dyfuzyjnym można przekazywać w formie preparatów bezpośrednio na skórę. Przykładem może być preparaty aplikowane do nosa aby łatwiej docierały do mózgu omijając bariery chroniące mózg.
Otoczka liposomu jest chemicznie bliźniacza do ścian naszych komórek, po dotarciu do celu bez problemu łączy się z błoną komórkową, uwalniając zawartość bezpośrednio do wnętrza komórki.